Ενώ οι τίτλοι των διεθνών μέσων εστιάζουν στις πυραυλικές δυνατότητες της Τεχεράνης, μια πιο αθόρυβη αλλά εξίσου κρίσιμη προπαρασκευή λαμβάνει χώρα στο εσωτερικό της: η ενεργειακή οχύρωση μέσω του άνθρακα. Η σύνδεση μεταξύ του πολέμου (ή της απειλής αυτού) και της επιστροφής στα «βρώμικα» καύσιμα είναι άμεση και πολυεπίπεδη.

1. Ενεργειακή Αυτάρκεια σε Περίοδο Σύρραξης

Σε περίπτωση γενικευμένης σύρραξης, οι υποδομές φυσικού αερίου είναι οι πλέον ευάλωτες. Οι αγωγοί και οι σταθμοί συμπίεσης αποτελούν εύκολους στόχους για αεροπορικές επιδρομές ή δολιοφθορές. Αντίθετα:

• Ο άνθρακας αποθηκεύεται εύκολα: Οι ποσότητες άνθρακα μπορούν να συσσωρευτούν κοντά σε εργοστάσια παραγωγής, δημιουργώντας στρατηγικά αποθέματα που δεν εξαρτώνται από τη συνεχή ροή ενός δικτύου αγωγών.

• Αποκεντρωμένη Κατανάλωση: Η χρήση εγχώριου άνθρακα επιτρέπει σε συγκεκριμένες βιομηχανικές ζώνες να παραμένουν λειτουργικές ακόμη και αν το εθνικό δίκτυο αερίου καταρρεύσει.

2. Η Πολεμική Βιομηχανία Απαιτεί «Βαριά» Ενέργεια

Η συντήρηση μιας τεράστιας στρατιωτικής μηχανής και η εγχώρια παραγωγή εξοπλισμών απαιτούν αδιάλειπτη παροχή ενέργειας. Με το φυσικό αέριο να διοχετεύεται κατά προτεραιότητα στον πληθυσμό για την αποφυγή κοινωνικών εξεγέρσεων, η βαριά βιομηχανία του Ιράν (χάλυβας, τσιμέντο, οπλικά συστήματα) αναγκάζεται να στραφεί στον άνθρακα. Η «πολεμική οικονομία» δεν έχει την πολυτέλεια να περιμένει την πράσινη μετάβαση· απαιτεί άμεση καύση για άμεση παραγωγή.

3. Κυρώσεις: Ο «Οικονομικός Πόλεμος» που Φέρνει Ρύπανση

Οι κυρώσεις είναι μια μορφή πολέμου χωρίς σφαίρες, η οποία όμως έχει άμεσο περιβαλλοντικό αντίκτυπο.

• Ο αποκλεισμός του Ιράν από τα διεθνή κεφάλαια για τις ΑΠΕ και την τεχνολογία καθαρού αερίου το ωθεί de facto στην αξιοποίηση των δικών του, «πρωτόγονων» πόρων.

• Η Τεχεράνη αντιμετωπίζει τον άνθρακα ως ένα αντι-κυρωτικό εργαλείο: είναι ένας πόρος που δεν μπορεί να της αφαιρέσει κανείς μέσω τραπεζικών μπλόκων ή εμπάργκο τεχνολογίας.

4. Το Περιβάλλον ως «Παράπλευρη Απώλεια»

Στη στρατηγική σκέψη της Τεχεράνης, η κλιματική αλλαγή θεωρείται «πολυτέλεια της Δύσης». Όσο αυξάνεται η ένταση με το Ισραήλ ή τις ΗΠΑ, τόσο μειώνεται η σημασία των περιβαλλοντικών δεσμεύσεων. Η αύξηση της κατανάλωσης άνθρακα είναι η απόδειξη ότι σε περιβάλλον γεωπολιτικής αστάθειας, το οικολογικό αποτύπωμα θυσιάζεται στον βωμό της εθνικής επιβίωσης.

Η περίπτωση του Ιράν αποδεικνύει ότι η ειρήνη είναι προϋπόθεση για την πράσινη ανάπτυξη. Ο πόλεμος και η απειλή του όχι μόνο καταστρέφουν υποδομές, αλλά αναγκάζουν τα κράτη να οπισθοχωρήσουν σε ενεργειακά μοντέλα του περασμένου αιώνα, ακυρώνοντας κάθε προσπάθεια για βιώσιμη επιχειρηματικότητα.