Η αποθήκευση του CO₂ είναι ένα κεντρικό θέμα στις εγχώριες ενεργειακές συζητήσεις, ενώ η Ελλάδα διαθέτει κατάλληλες γεωλογικές δομές που μπορούν να αξιοποιηθούν και για την παραγωγή «φυσικού» ή «λευκού» υδρογόνου. Αυτό το υδρογόνο, το οποίο εντοπίζεται απευθείας στο υπέδαφος και δεν παράγεται τεχνητά (π.χ. με ηλεκτρόλυση), θεωρείται μια δυνητικά σημαντική πηγή ενέργειας χαμηλών εκπομπών άνθρακα. Αν και η ανάπτυξή του είναι βραδύτερη σε σύγκριση με την αιολική ή την ηλιακή ενέργεια, οι ερευνητές το συγκρίνουν με τη γεωθερμία, καθώς οι φυσικοί ρυθμοί παραγωγής του φαίνεται να είναι ταχύτεροι από αυτούς των υδρογονανθράκων. Ήδη, η εξόρυξη και παραγωγή του διερευνάται σε παγκόσμιο επίπεδο, ακολουθώντας μια διαδικασία παρόμοια με εκείνη της εξόρυξης υδρογονανθράκων.

Στο πρόσφατο συνέδριο του Ινστιτούτου Ενέργειας Νοτιοανατολικής Ευρώπης, ο κ. Νίκος Κούκουζας, Διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΕΚΕΤΑ) και Visiting Research Fellow του ΙΕΝΕ, τόνισε ότι υπάρχουν γεωλογικοί σχηματισμοί -όπως υπερβασικά πετρώματα και περιδοτίτες- μέσα στους οποίους το υδρογόνο δεσμεύεται και εγκλωβίζεται μαζί με μεθάνιο. Όπως ανέφερε, στη Μεσοελληνική Αύλακα έχουν ήδη εντοπιστεί τέτοιες περιοχές με υψηλές συγκεντρώσεις υδρογόνου, συνδεδεμένες και με άλλα αέρια. Αντίστοιχα κοιτάσματα έχουν βρεθεί και σε περιοχές της Αφρικής και της Αμερικής· μάλιστα στην Αφρική υπάρχει χωριό που αξιοποιεί το φυσικό υδρογόνο απευθείας από γεωτρήσεις για τις ενεργειακές του ανάγκες. Πρόκειται ουσιαστικά για ενέργεια «έτοιμη προς χρήση», χωρίς τα κόστη παραγωγής ή μεταφοράς που απαιτούν άλλες μορφές υδρογόνου -ένας πραγματικός ενεργειακός θησαυρός όπου υπάρχει.

Για την Ελλάδα, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στη Δυτική Ελλάδα, δηλαδή από τη Μεσοελληνική Αύλακα έως την Ήπειρο και προς τη Φλώρινα, όπου έχουν εντοπιστεί πρώτες ενδείξεις παρουσίας φυσικού υδρογόνου. Ωστόσο, για να υπάρξει βεβαιότητα και να διαπιστωθεί αν υπάρχει κοίτασμα οικονομικά αξιοποιήσιμο, απαιτούνται περισσότερες γεωτρήσεις και περαιτέρω έρευνες.