Τα όσα συμβαίνουν στη Μαγνησία μπορούν να χαρακτηριστούν μόνο ως τραγικά. Μέσα σε έναν χρόνο, η περιοχή έχει υποστεί ανυπολόγιστες καταστροφές, αποτέλεσμα χρόνιων λαθών, παραλείψεων και μιας καταστροφικής ή παντελώς ανύπαρκτης διαχείρισης των φυσικών της πόρων. Τα δύο μεγαλύτερα υδάτινα οικοσυστήματα του νομού, ο Παγασητικός κόλπος και η λίμνη Κάρλα, έχουν δεχτεί τις συνέπειες μιας διαχρονικής αδιαφορίας από τις τοπικές αρχές και το συγκεντρωτικό κράτος. Οι πρόσφατες θεομηνίες, όπως οι καταιγίδες Daniel και Elias, αποκάλυψαν το μέγεθος της καταστροφής και την κακοποίηση του πολύτιμου φυσικού περιβάλλοντος.
Η τραγική ειρωνεία φάνηκε στην Κάρλα, όπου μια πρωτοφανής έκρηξη ζωής στην ιχθυοπανίδα μετά τις πλημμύρες ακολούθησε μια εξίσου δραματική έκρηξη θανάτου, με αλυσιδωτές συνέπειες για το οικοσύστημα της λίμνης και του Παγασητικού, αλλά και για την τοπική οικονομία. Παρότι το φαινόμενο ήταν γνωστό στην επιστημονική κοινότητα, η έλλειψη έγκαιρης δράσης από τις αρμόδιες Αρχές το άφησε να εξελιχθεί ανεξέλεγκτο.
Η Μονάδα Διαχείρισης της Κάρλας, που υποτίθεται ότι θα παρακολουθούσε την κατάσταση, έχει ουσιαστικά καταργηθεί μετά την ενσωμάτωσή της στον ΟΦΥΠΕΚΑ/ΥΠΕΝ, αφήνοντας τη λίμνη χωρίς επιστημονική παρακολούθηση. Η κυβέρνηση, αντί να αναθέσει το monitoring σε έναν άλλο φορέα, όπως κάποιο πανεπιστήμιο, εγκατέλειψε την περιοχή στην τύχη της, παραβιάζοντας ευρωπαϊκές οδηγίες για την προστασία των υδάτων.
Οι ευθύνες, ωστόσο, δεν περιορίζονται μόνο σε κεντρικό επίπεδο. Η Περιφέρεια Θεσσαλίας υποτίμησε τον κίνδυνο και δεν σχεδίασε εγκαίρως μέτρα έκτακτης ανάγκης που θα ενέπλεκαν και τον Δήμο Βόλου, αφήνοντας την κατάσταση να εξελιχθεί σε πλήρη κρίση. Η απρονοησία τους είναι ανησυχητική, καθώς ακόμα και μικρά μέτρα, όπως το κλείσιμο του αγωγού στη Γυρτώνη, θα μπορούσαν να μετριάσουν τις συνέπειες.
Ο Δήμος Βόλου, από την πλευρά του, προσπαθεί να αποποιηθεί τις ευθύνες του, σε μια πράξη που πλέον δεν μας ξαφνιάζει. Οι αμετροέπειες περί καθαρότητας της θάλασσας και του αέρα δείχνουν πόσο μακριά βρίσκεται η τοπική διοίκηση από την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες της Μαγνησίας. Στο τέλος, η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο όσους έλαβαν τις αποφάσεις, αλλά και όλους όσοι επέτρεψαν να φτάσουμε σε αυτό το σημείο.
